Hallo lieve trouwe lezertjes, Zoals jullie weten zijn we Cambodja ontvlucht na onze verschrikkelijke jungle ervaring in Ratanakiri en naar Laos gegaan. Aan de grens zonder problemen een nieuw plakplaatje gescoord en toen doorgereden en gevaren naar onze eerste Laosiaanse bestemming: Don Det, 1 van de 4000 islands in de mekong. In de minibus hadden we al "vrienden" gemaakt met Rene (NL), 2 Fransen en een German. Samen met hen hebben we rondgesnuffeld voor een accommodatie. Omdat er nergens op het eiland airco was (het zou verboden moeten worden) hebben we genoegen moeten nemen met een fan-room (ja wij zijn verwende backpackers). Omdat we doodmoe en oververhit waren van de lange reis zijn we na een hapje (nergens naar smakende pasta) gegeten te hebben heerlijk in onze klamboe onder de fan gaan liggen slapen. Die klamboe is hier trouwens geen overbodige luxe want als je avonds de deur open zet zit het binnen no-time vol met vliegend ongedierte (lees muggen, die vooral Marleen der beentjes graag als hoofdgerecht nemen). De volgende dag werden we al vroeg wakker van de warmte en zijn we lekker gaan ontbijten. Althans, dat was de bedoeling... Want al snel kwamen we er achter dat de Laotianen echt heel erg lui zijn. De Lonely Planet had dit al beschreven en werd ons hier ook al meteen duidelijk. Het eerste restaurantje waar we kwamen werd gerund door 2 shemans. 1 hiervan (compleet met snor) kwam na 10 min met een partij chagrijnige kop dat wil je niet weten ons de menukaart brengen. Toen we bestelden bleken ze het volgende niet te hebben: cornflakes, bread with cheese, bread with jam, omelet.... Oftewel helemaal niks. Toen vroegen we of ze dan misschien drinken had... No drinks... Dat terwijl de koelkast achter haar bomvol koud en lonkende drankjes stond. Toen zijn we maar opgestapt en hebben we een ander restaurantje uitgezocht waar ze, niet geheel van harte maar toch, iets aan ons wilde verdienen. Na onze buikjes rond gegeten te hebben vonden we het noodzakelijk om aan onze kleurtjes te werken. Dus zijn we in onze zwemkledij aan een "strandje" met waterbuffeldrollen gaan liggen. Wij waren trouwens, op een grote waterbuffel na, de enige die aan dit strandje lagen. Wel zagen we grote groepen mensen vanaf ons strandje aankomen en vertrekken. Later op de middag maakten we kennis met drie gezellige Nederlandse meiden (Vera, Petula en Tamara) en een Amerikaan (Luigiano). Omdat we al behoorlijk begonnen te verfikken zijn we thuis gaan douchen en omkleden om later met hen wat te gaan drinken. 2 uurtjes later hebben we samen met hen (en helaas ook onze anti-freund Rene) van een paar Mojitotjes bij zonsondergang genoten en hebben we daarna nog ergens gezellig gegeten. Na de avond ervoor Rene ("ik ben mekong moe...") al afgeschud te hebben zijn we met de anderen op de fiets het eiland gaan verkennen. Onderweg hebben we een supermooie waterval gezien en hebben we een duik genomen in de mekong tussen alle danger bordjes (maar gelukkig zijn wij hele goede zwemmers). Aangezien we al snel 2 lekke banden hadden moesten we noodgedwongen een stop maken om ergens te gaan lunchen. Ondertussen kon een Laotiaantje de banden fixen. Na de lunch hebben we onze weg vervolgd over een verschrikkelijk slechte weg vol stenen. Daarom hebben we regelmatig (om de 100m) stops gemaakt bij een bakery of ander tentje om wat te eten en te drinken. Ook hebben we ons kostelijk zitten vermaken met een potje "regenwurmen". Dit is een dobbelspel waarbij het erom gaat de meeste regenwurmen te verzamelen. Uiteraard werd Daan zeer enthousiast en haakte Marleen bij de speluitleg al af. Avonds zijn we met Petula, Tamara en Luigiano gaan eten. Helaas kwam onze anti freund Rene ook weer ongevraagd bij ons aan tafel... Na nog een paar mega sterke Lao Lao Mojitos zijn we met een groep mensen rond een kampvuurtje op het strand gaan chillen en sloten we de avond af met sterke verhalen (vooral over sex ;-)). Met dank aan onze NL freunden, die wat van hun laatste kippen (laotiaanse geldeenheid) aan ons uitleende (er is namelijk geen ATM in Don Det), konden we nog 1 dag langer blijven. Deze dag hadden onze freunden een papa pia gestrikt die ons meenam op een boottochtje. Dit was erg relaxed. Onderweg lekker gezwommen en gekeet met locals uit de dorpjes waar we langskwamen. Avonds hebben we wederom lekker gegeten terwijl het tentzeiltje op de proef werd gesteld door een hevige onweersbui. Na afscheid te hebben genomen van de dames zijn we "lekker" onder onze klamboe gaan slapen. Op aanraden van onze Don Det vrienden zijn we de volgende dag naar Pakse gegaan. Vanaf hier kun je namelijk eenvoudig excursies doen naar het Bolaven Plateau. Dit is een hooggelegen (1500m) gebied met prachtige bossen, rivieren, watervallen en koffie en thee plantages. Helaas werd Marleen bij aankomst in Pakse ziek en hebben we de rest van de aankomstdag en de 2e dag rustig aan moeten doen. Gelukkig ging het op dag 3 wat beter en hebben we een dagtripje naar het Bolaven plateau kunnen doen. Dit bleek echt heel erg mooi te zijn. Onderweg een paar hele indrukwekkende watervallen gezien (waar we helaas niet in konden zwemmen) en een koffieplantage. Bij terugkomst in ons hotel bereiden we ons mentaal voor op wat er die avond ging komen: ons "favoriete" vervoersmiddel, de nachtbus. Dit keer ging het al mis toen we de bus ingingen en naar onze plaats gewezen werden, of eigenlijk niet naar gewezen werden maar weggestuurd werden door de hostes. Al snel bleek namelijk dat onze relaxte plek dubbel geboekt was. En omdat de dubbelboekers meteen achter ons langs het bed claimde stonden wij mooi te kijken. In het Laotiaans werden we verschillende keren de bus in en uit gebonjourd waarbij we het uiteindelijk zo zat werden dat we een ander bed innamen. Uiteraard waren de mensen die dit bed op hun ticket hadden staan hier niet echt van gecharmeerd. De enige plek die voor ons overbleef was de plaats waar regelmatig ruiten op je vallen (rechtsachterin). Uiteraard was Marleen bij dit idee niet zo heel vrolijk gestemd en bleven we stug op onze gekaapte plek liggen en deden we alsof onze neus bloedde. Na een toch nog redelijke nachtrust (de bussen sliepen beter dan in Vietnam en we werden verwend met koekjes en drinken) kwamen we ochtends vroeg aan in Vientiane, DE hoofdstad van Laos. Ondanks dat verschillende mensen al afgeraden hadden naar deze stad te gaan, wilden wij de hoofdstad toch met eigen ogen ervaren.... DIT HADDEN WE INDERDAAD NIET HOEVEN DOEN! Deze stad heeft echt 0,0 sfeer en charme. We hebben wel een tempel gezien en geprobeerd te winkelen maar helaas bleek de mode hier 40 jaar achter te lopen. Onze persoonlijke must see van Vientiane is toch wel de Scandinavian Bakery (omdat wij ERG goeie eters zijn). De volgende dag hebben we Vientiane achter ons gelaten en en zijn we naar het "Salou" van Laos gegaan: Vang Vieng. Dit dorpje, gelegen aan de Nam Song rivier, staat bekend om het tuben. Hierbij wordt je 4 km stroomopwaart gedropt, om zo met een opblaasband terug te dobberen naar Vang Vieng. Aan de oever heb je om de paar meter barretjes waar je buckets drank en shotjes kan krijgen. Om het vertier compleet te maken zijn er ook nog tokkelbanen en trapezes waar je aan kan zwieren voordat je een duik in de rivier neemt. Op aanraden van onze NL Don Det vriendinnen hebben we geen tube gehuurd (zijn duur, kunnen kwijtraken etc), maar hebben we ons met de tuktuk naar het tube startpunt laten brengen om zo te voet de barretjes af te gaan. Sommige van deze barretjes zagen er best gezellig uit maar omdat er in alle barretjes maar een paar mensen waren kwamen we niet helemaal in de feeststemming. Omdat we dus nog niet echt van het feestleven van Vang Vieng geproefd hadden zijn we avonds nog een keer op pad gegaan. We begonnen de avond rustig onderuit gezakt op een kussen met een groot bier, waarbij we ondertussen een paar Friends afleveringen keken. Deze worden namelijk in Vang Vieng praktisch de hele dag (samen met de simpsons en family guy) in restaurantjes afgespeeld. Daarna zijn we naar de Q bar gegaan waar we ons vergrepen hebben aan een paar buckets met cocktails. We hebben hier gezellig een tijdje gezeten maar aangezien de gemiddelde leeftijd een decenia onder de onze lag voelde we ons wel een beetje oud. Daarna zijn we met onze splinternieuwe en hippe japanse neue freund (wel met afschuwelijk lelijke crocs) richting de rivier gegaan om een kijkje te nemen in de bucketbar. Na een beetje gedanst en gedronken te hebben nog even onszelf volgepropt met een nachtelijke versnappering en toen moe maar voldaan gaan slapen. The morning after vertrokken we verder naar het noorden: Luang Prabang, ook wel de meest fotogenieke stad van Zuidoost Azie genoemd. Luang Prabang is ook door Unesco beschermd als een World heritage city. Dit heeft als groot voordeel dat er geen groot verkeer door de stad mag waardoor je heel relaxed rond kunt wandelen. Luang Prabang is door zijn ligging op 900m echter best lastig te bereiken. Ondanks dat het "slechts" 240 km van Vang Vieng af ligt hebben we er in totaal 8 uur over gedaan. Dit is vooral te danken aan de continue kronkelende bergwegen die je het gevoel geven of je in een 8 uur durende achtbaan zit. We moeten toegeven dat dit een erg vermoeiende manier van reizen is!! Gelukkig hadden we bij aankomst al snel weer een guesthouse gevonden waar we bij konden komen van de reis. Omdat Luang Prabang erg beinvloed is door de Franse cultuur hebben we de volgende ochtend lekker bij de buren, Le Croissant d'Or, ontbeten. Heel vervelend allemaal ;). Aan het eind van de ochtend hebben we 2 fietsjes gehuurd (wij zijn de enige toeristen in Azie die niet op scooters durven te rijden) om de stad te verkennen. In tegenstelling tot Vientiane en Vang Vieng was dit echt een stad voor ons omdat het een hele gezellig sfeer uitstraalt. Luang Prabang is omsingeld door rivieren met daarachter prachtige groene bergen, en overal zie je mooie huizen, tempels en bloemen/bomen. Tijdens onze fietstour hebben we een paar mooie tempels bezocht en hebben we rondgestruind door het Royal Palace Museum. Wat soms afzien is is dat het echt heel, heel, heeeeel erg heet is. Ondanks de belofte van de Lonely Planet dat Luang Prabang cooler is dan het zuiden van Laos, kwam het kwik toch echt iedere dag tot boven de 40 graden. De dag na ons fietsavontuur waren we toe aan iets minder cultureels en iets verfrissends. Dus hebben we met een groep andere backpackers een truck gedeeld en naar een waterval gegaan. Bij aankomst bleek er meer te doen dan alleen zwemmen. Er was namelijk ook een opvang voor bruine beren, gered uit handen van criminele handelaren die deze dieren doden voor hun huid of andere lichaamsdelen. Na even naar de beren te hebben gekeken zijn we richting de waterval gegaan. Onderweg geregeld even een plonsje gewaagd in het turqoise blauwe water. Het was zo ontzettend mooi dat het echt leek alsof het een aangelegd tropisch zwemparadijs was. Avonds hebben we nog even over de nachtmarkt gelopen om onze prullaria collectie uit te breiden. Ook belanden we tijdens het avondeten in een goed gesprek met het personeel over het leven in Laos en Nederland. We vonden het erg leuk om op deze manier wat meer te weten te komen over de basale dingen van het leven en hoe die in Laos gaan. De volgende dag zijn we op pad gegaan om de beroemde grotten van Pak Ou te bezoeken. Nog voor we bij de pier aankwamen, werden we aangeklampt door 2 Canadezen die ook naar deze grotten wilden. Zij vertelde ons dat het goedkoper was als we een bootje deelde. Echter de bootchauffeurtjes waren niet bereid hun ochtend/middag slaapje te onderbreken voor minder dan 300000 kip (30 euro). Het kwam er op neer dat we zelf moesten gaan proppen om meer mensen in de boot te krijgen om zo ons tripje goedkoper te maken. Wij stonden erg verbaasd van deze mentaliteit. In tegenstelling tot in andere aziatische landen, waar de mensen altijd hard willen werken om geld te verdienen, lijken de Laotianen liever niet te willen werken. Een uurtje later, nadat we zelf nog wat toeristen gestrikt hadden, zaten we in de longtailboot op weg naar de grotten. Dit was best een lange trip waarbij we onderweg 1 keer een stop maakte, in whiskey village. Hier hebben we niks gekocht maar wel veel geproefd :). De grot was best mooi, stond vol met boeddha beelden, maar verwend als we zijn was het niet het mooiste dat we in de afgelopen weken gezien hebben ;). Na Luang Prabang zijn we voor onze laatste week naar Chiang Mai (in Noord Thailand) gevlogen en hier zijn we momenteel nog. Helaas is morgen al ons allerlaatste dagje!! We vinden Chiang Mai trouwens een superstad, leuke sfeer en alles ziet er mooi uit. We hadden de Thaise mensen en hun vriendelijkheid wel een beetje gemist. Onze dagen in Chiang Mai brengen we door in een luxe (maar toch betaalbaar) hotel met buitenzwembad (geen overbodige luxe met 43 graden Celcius). We hebben al van alles gezien en gedaan, zo hebben we ons lekker laten masseren in een Spa, hebben we met zonsondergang een tempel op een berg bekeken, zijn we naar avondmarkten geweest, hebben we een kookcursus gedaan en vandaag zelfs op een olifant gezeten en geraft! Morgen ons laatste dagje dus we kunnen jullie snel persoonlijk (of op onze site) meer vertellen over Chiang Mai! We hopen dat het met jullie allemaal goed gaat en jullie snel weer te zien en te horen wat we in nederland gemist hebben. Kusjes Marleen en Daan!