Halllloooooo digitale-meereizigers,

Daar zijn we weer! Na een aantal roerige dagen in Saigon zijn we op 12 april richting Cambodja gegaan. Rond 8 uur werden we opgepikt, aan de grens kregen we een nieuw plaatje in ons paspoort en rond 15 uur kwamen we aan in ons guesthouse in Phnom penh. Omdat we kapot waren van de drukke dagen in Saigon en de busreis hebben we de 1e dag niet veel meer gedaan en een beetje uitgerust.

De volgende ochtend zijn we betijds opgestaan want we wilden een hoop doen om de dag ervoor te compenseren. Allereerst zijn we met de tuktuk naar the killing field van Choengh Ek gegaan. Even een korte opfrissing van de geschiedenis. In totaal zijn er Cambodja tussen 1975 en 1979 onder het bewind van Pol Pot (en zijn rode khmer) ongeveer 3 miljoen Cambodjanen vermoord. Vermoord is eigenlijk een te mooi woord want de mensen (intellectuelen, doktoren, politici, docenten etc) werden letterlijk afgeslacht. Onder deze slachtoffers waren ook heel veel vrouwen en kinderen. Waarom ook 'onschuldige' kinderen? Het idee van Pol Pot was dat deze kinderen later wraak konden gaan nemen om wat hun ouders is aangedaan. Pol Pot had als doel Cambodje te zuiveren van alle buitenlandse en religieuze invloeden en terug te keren naar een steentijd achtige tijd. Een gids heeft ons rondgeleid langs verschillende plaatsen in dit gebied. Als gedenk monument stond er een glazen toren die gevuld was met de schedels en botten van 9000 mensen die gevonden zijn in dit killing field. In totaal zijn er in dit killing field ongeveer 22000 mensen gestorven (in Cambodja zijn 188 van dit soort killing field), dus moet je nagaan hoeveel mensen er nog onder de grond lagen... Dit was ook letterlijk zichtbaar aan de stukken kleding en botten/tanden die na een regenbui weer bovengronds kwamen. 1 groot massagraf dus eigenlijk! Het was een erg heftige indrukwekkende omgeving. Het meest schokkende was een dikke boom die onze gids liet zijn waarvan bekend was dat daar baby's en kleine kinderen gedood werden door ze aan hun voeten tegen de boom te slaan... Te gruwelijk voor woorden! Op hetzelfde terrein was ook een nieuw klein museum waar verhalen stonden over de manieren van martelen en de gebruikte voorwerpen om te doden (schep, kapmessen, hakbijlen etc, kogels waren te kostbaar...). Wat ons verbaasde is dat het 4 jaar heeft geduurd voordat er ingegrepen werd door andere landen, de Vietnamezen hebben de rode khmer uiteindelijk in 1979 verdreven. Na de killing fields zijn we naar het Tuol Sleng museum getuktukt. Dit was oorspronkelijk een school maar is door Pol Pot omgebouwd tot gevangenis. Hier werden vooral hoogopgeleiden en politici ondervraagd met de meest gruwelijke martelmethoden om vervolgens afgevoerd te worden naar de Killing fields van Choengh Ek. Omdat hoogopgeleiden een grotere bedreiging vormden voor verzet werden allereerst deze mensen aangepakt. Na de oorlog waren er nauwelijks meer hoogopgeleiden in Cambodja (slechts 13 doktoren overleefde het) wat de wederopbouw uiteraard sterk bemoeilijkt. Na deze heftige ochtend zijn we lekker gaan lunchen aan de Tonle Sap rivier. Wat ons opviel is dat de mensen in Cambodja erg vriendelijk en gastvrij zijn (zelfs de tuktuk chauffeurs). Ze proberen allemaal op hun eigen manier wat geld te verdienen. Dat Cambodja het armste land van Azie is kun je duidelijk zien aan het aantal bedelaars (vooral kinderen). Deze kinderen zijn allemaal superlief en bijdehand en het liefst zou je ze allemaal iets willen geven. Na de lunch zijn we naar het National Museum geweest met vooral veel beelden uit de tijd van het machtige Khmer rijk. Helaas hebben we er niet heel veel van opgepikt omdat het echt bloedheet was. Het is hier in Cambodja namelijk de heetste maand (killer maand genoemd) waarbij het kwik oploopt tot boven de 40oC. Toen de tuktuk chauffeur ons aan het eind van de middag netjes bij ons hotel afzette mompelde hij nog iets onverstaanbaars... Na 4 keer vragen verstonden wij eindelijk wat hij zei: 'you want to buy a gun'? Heel apart!! Maar blijkbaar proberen ze echt ALLES om aan geld te komen. Na een korte overweging toch het bod afgeslagen te hebben zijn we moe maar voldaan nog wat Khmer food gaan eten en daarna lekker gaan slapen.

De volgende ochtend zijn we richting Siem Reap gegaan. We hadden van tevoren al een guesthousje geboekt met op de foto een enorm zwembad. We waren dus snel overtuigd! Wel hadden we onze bedenkingen over het bestaan van dit guesthouse omdat het adres en de informatie heel erg vaag was. In Siem Reap aangekomen bleek dat dit 'vage onbekende' adres 2 deuren verder was haha. Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen door John, een engelsman die al 5 jaar in Cambodja woont en allerlei charity dingen doet voor de locals. John is typisch zo'n oudere woeste piraat met sterke verhalen omdat hij erg veel heeft meegemaakt. Het zwembad was toch echt wel zo groot als op de foto en ook de hippie stijl bar met hangmatten, rieten relax stoelen en pool tafel beviel ons wel. Verder bleek John een echte dierenvriend. Er snuffelde een hond en kat rond, zaten er minipapagaaitjes en slangen in een kooi en had hij zelfs 2 jonge krokodilletjes in een vijver. Enigste minpuntje was het ontbreken van airco (John was erg milieu bewust) op de kamer waardoor de nachten warm waren en we vroeg door de zon gewekt werden. Bij aankomst dus meteen onze zwemkledij aangetrokken en de rest van de dag gechilled aan de bar en in het zwembad. Avonds hebben we het uitgaansleven van Siem Reap verkent waar ze zelfs een barstreet hadden. Na wat gegeten te hebben kwamen we een nachtmarkt tegen. Dit was een erg leuk marktje waar we zelfs in een primitieve bioscoop een film over Pol Pot hebben gezien. Daarna hebben we onze weg vervolgt naar een rooftop bar, de X bar (beetje zoals 't plein in DB). Omdat het hier erg rustig was zijn we op een ander terrasje neergeploft en hebben we ons kostelijk zitten vermaken toen een aantal toeristen probeerden een Cambodjaanse dans uit te voeren (ze vonden zichzelf WEL erg goed). We hebben de avond afgesloten in Angkor What? Bar waar veel jonge zatte backpackertjes (op jacht) waren. We hebben ons wel erg goed vermaakt!

Aangezien het de volgende ochtend op onze kamer rond 7.30 uur al bloedje heet was zijn we het zwembad ingevlucht waar we het tot de middag hebben volgehouden. Daarna in de snikhitte (40+ oC) nog even het stadje in gegaan om wat souveniertjes te kopen. Omdat het Khmer nieuwjaar was (veel Cambodjanen trekken dan naar hun familie in de dorpjes) waren veel winkels en restaurants gesloten. Ook de keuken van John had geen noodletjes meer voor ons en daarom zijn wij op aanraden van Steve (een alsmaar doorratelende Amerikaan die voor national geographic een artikel over preangkorian culture schrijft) naar een Khmer restaurant getuktukt. Toen dit restaurant 'helaas' ook dicht bleek, zijn wij 'verwende backpackers als we zijn' in het dure restaurant ernaast gaan kaasfonduen, jammie! Toen we terugkwamen bij John was de bar al bijna gesloten maar gelukkig werd hij voor ons weer geopend. Ook Max, een Australische die-hard backpacker, kwam bij ons aan de bar zitten. De rest van de avond vertelde John sterke verhalen (inclusief grote gebaren en gezichtsuitdrukkingen) en discussierden we over de belangrijke onderwerpen des levens. John was van mening: 'you guys are the future and you can change things' ;) Na al deze wijze levenslessen zijn we lekker gaan slapen omdat wij zo nodig over 3 uurtjes de zonsopkomst bij Angkor Wat wilde zien.

Na een zeeeer korte nachtrust stond onze tuktuk chauffeur Prosa om 5.30 netjes voor de deur te wachten. We begonnen onze tempeltour met Angkor Wat by sunrise. Helaas was de sunrise er te zoeken door de bewolking. Ook zonder sunrise was deze tempel (de grootste van allemaal) erg indrukwekkend. Op iedere cm zandsteen was wel iets te zien. Zo werden hele verhalen met schitterende details uitgebeeld op een muur van 100m lang! De rest van de dag zijn we rondgetuktukt met Prosa langs verschillende tempels. Onze persoonlijke favoriet was Bayon, waarbij honderden grote stenen gezichten zichtbaar waren (zie foto). Tegen vieren hielden we het tempel aanschouwen voor gezien, 1 dag tempels is voor ons meer dan genoeg (cultuur barbaren!). Bij 'thuiskomst' zijn we gezellig met onze vrienden aan de bar gahangen en werden we meteen uitgenodigd om mee te doen met een pubquiz later die avond. Deze werd georganiseerd door Scott, die daarmee geld in wilde zamelen voor zijn hulp organisatie. Natuurlijk gingen wij, Max en nog een paar toeristen ook mee. Wij zaten samen met John in een team. De vragen waren erg lastig en soms ook moeilijk te verstaan. Gelukkig was er 1 vraag die wij zeker wisten: 'what is the capitol city of the Netherlands'? Yes, een vraag waarvan we 100 % zeker waren. Toen echter de antwoorden van de quiz voorgelezen werden bleken een aantal antwoorden niet te klopen. En zelfs bleek dat onze hoofdstad voortaan Den Haag is HaHa! Hier zijn we uiteraard even tegen in gegaan waardoor de gemoederen hoog opliepen. Vooral Steve (wij verdenken hem van licht autistische trekjes) ontplofte bijna omdat hij niet kon bevatten dat de regering niet in A'dam gevestigd is, dus in zijn beredenering niet de hoofdstad kon zijn. Ook onze teamcaptain John na het aantal fouten in de quiz hoog op en deed snel aanstalte te vertekken. Dat krijg je met zo veel expat ego's bij elkaar... Bij terugkomst hebben we nog even aan de bar gehangen en met John gekletst.

De volgende dag was wederom een chill dagje aan het zwembad. Daarnaast een beetje gepooled, Steve ontweken en met Max wat reisverhalen en tips uitgewisseld. Avonds zijn we nog even met Max wat street khmer food gaan eten en een Angkor Wat T-shirt gaan scoren op de nachtmarkt. Na nog een paar pilsjes in de X bar zijn we weer braaf naar huis getuktukt. Hier zat John, geheel in trance, in zijn eentje met een Manchester United shirt aan, voetbal te kijken voorzien van zijn eigen commentaar.

Op 18 april hebben we Siem Reap achter ons gelaten en de bus genomen naar Kampong Cham. Daar hebben we een nieuwe bus geregeld naar Kratie, waar we 1 dag willen verblijven. We hebben dit keer niet gekozen voor het strandleven in Sihanoukville, maar we trekken dit keer naar Ratanakiri. Dit ligt in het noordoosten (tegen Laos aan) van Cambodja en is bekend om zijn mooie natuur met veel regenwoud, watervallen etc. Na een lange vermoeiende busrit naar Kratie (van 8 uur in de ochtend tot 18 uur avonds) hebben we ingecheckt in hotelletje, wat gegeten en de rest van de avond gechilled.

De volgende dag gingen we de trekpleister van Kratie doen (verder was hier geen fuck te beleven): irradyway zoetwater dolfijnen spotten in de mekong. Hierbij gingen we achter op de scooter en kwamen we langs allerlei kleine primitieve dorpjes, kippen en koeien op de weg en zwaaiende lachende mensen. Uiteindelijk hebben we de dolfijnen vanaf een longtailbootje gespot. We hebben er veel gezien. Maar helaas waren ze zo snel dat als je 1 keer met je ogen knipperde ze alweer onder water waren. Na dit flipper avontuur hebben we nog een bezoekje gebracht aan de floating village. Eigenlijk is het niet echt een village maar meer een groot vlot op het water waar mensen een plek kunnen huren om te picknicken en the drinken. Onze motodrivers bleken hier stiekem afgesproken met wat vrienden. Met hen hebben we van een lunch genoten... Nou jaaaa genoten... We kregen kip, maar dan ook echt alles van de kip. Zorgvuldig probeerde wij de stukjes 'filet' er tussenuit te vissen maar Marleen had al meteen een raar stukje te pakken. Na grondige inspectie bleek er een heerlijk sappig mals kippenoog op haar bordje te liggen. Ook de stukjes daarna werden zorgvuldig uitgepluist om zo maar geen botten, haren en ingewanden op ons bord te krijgen... Verder aten we kleine slakjes en leefden onze CHAUFFEURS zich uit op het BIER! Na de lunch zijn we nog een boedhistische tempel met heel veel trappen gaan bezichtigen. Vanaf deze hooggelegen tempel hadden we een heel mooi uitzicht over de mekong. Middags hadden we het sportieve plan om te gaan fietsen op een eiland in de mekong. Na een hoop gedoe om onze fietsen via een longtailboot op het eiland te krijgen, besloten we dat we geen zin meer hadden om te fietsen. In plaats daarvan zijn we relaxed een beetje aan de rivier muziek gaan luisteren en kregen we zowaar een regenbuitje te verduren.

De dag erop moesten we weer vroeg uit de veren om met de bus naar Ban Lung in de provinie Ratanakiri te gaan. Ondanks dat we dik betaald hadden voor een 'normale' zitplaats in de bus, bleek toen we instapte de bus bomvol te zitten. Gelukkig waren er nog wel 2 plaatsen vrij voor in de bus. Daan nam plaats naast een monnik en marleen kwam te zitten naast een 'diva' die der hele inboedel had meegenomen waardoor er voor haar bijna geen beenruimte meer over was. Het beetje beenruimte dat nog over was werd opgevuld met een ijzeren doe het zelf bouwpakket stoel die door 4 man op zijn plaats werd gehouden. Verder werd een extra rij 'zitplaatsen' gecreeerd door het hele middenpad vol plastic krukjes te zetten waar nog eens 20 mensen konden zitten. De busreis zelf was ook erg spectaculair omdat de weg naar ratanakiri niet geasfalteerd is waardoor we een soort bus safari kregen inclusief opwaaiend stof, smalle bruggetjes, omleidingen, overstekende koeien etc... Het ene moment hadden we het idee dat we in een achtbaan zaten, het andere moment leek het alsof we in een computerspel zaten waarbij we allerlei hindernissen moesten overwinnen ;) ! Na deze spectaculaire busrit kwamen we net voor het donker aan. Zoals gewoonlijk stonden de moto chauffeurtjes al weer te springen om ons op te pikken. Op aanraden van Max hebben we onszelf meteen naar Lake view lodge laten brengen waar we erg gastvrij ontvangen werden. Daarnaast kregen we meteen bergen aan informatie over excursies die we rustig op de kamer bestudeerd hebben ;)

De dag erop zijn we achterop 2 scootertjes gesprongen voor een dagtripje langs 3 watervallen en een krater meertje. Onderweg viel ons meteen op hoe mooi en vredig deze omgeving was en zagen we veel over hoe de mensen hier leven. Dit dagtripje was echt geweldig. Zo hebben we heerlijk gedoucht onder echte watervallen, slingerend aan liaan tarzan nagedaan, vers geschoten hert gegeten (dit keer zonder ogen, ingewanden etc), gekletst met onze gids Rak (onze leeftijd) en gezwommen in een kratermeer. Dit laatste was een erg bijzondere ervaring. Allereerst gingen we op zoek naar een pier zonder aziatisch massatoerisme waar wij dolenthousiast het verfrissende water in doken en een heel stuk het meer op zwemde. Toen we vanaf het midden van het meer naar de kant keken zagen we opeens dat er een foto van ons werd gemaakt. Sociaal als wij zijn begonnen we enthousiast te zwaaien, en dit bleek het startsein voor 30 andere toeristen om ook foto's van ons te maken. Dit was echt HEEL hilarisch en wij verzopen bijna van het lachen. Toen we terug zwommen stonden ze ons aan de rand van de pier bewonderend op te wachten en vroeg 1 aziaat in zijn beste engels of wij niet moe waren. Wij heel droog: No not really. Een ander vroeg onze namen en weer een ander vroeg of Daan nog een keer een duik wilde maken zodat ze foto's konden maken. Achteraf bleek dat het midden van het meer heel diep (30m) was en dit is voor aziaten heel eng omdat ze niet goed kunnen zwemmen. Om deze reden zagen we ook geen 1 aziaat meer dan een meter van de pier af. Na dit enerverende dagtripje waren we wel klaar voor het echte werk. Daarom boekten we avonds een jungletrekkingstocht van 2 dagen en 1 nacht waarbij we per dag ongeveer 3 tot 4 uur moesten wandelen. We gingen samen met onze freund Rak, een ranger en 5 fransen (die de prijs pp lekker omlaag haalden) de jungle in. Ondanks de belofte dat we een tropisch regenwoud ingingen met veel dieren, planten en bomen bleek er niks maar dan ook echt niks te zien. We renden op 'zweeds' tempo in een rij door iets wat ooit jungle moet zijn geweest. We zagen vooral een heel groot droog dor bos wat grotendeels platgebrand was. Wat ze wel hadden waren vooral veel distelachtige planten die continu met hun doornen in je armen, benen en kleding vastzaten. How nice! De enige dieren die we zagen waren grote rode mieren, vliegende vieze insecten en heel sporadisch een vlinder die het platbranden overleefd had. Uiteindelijk na een dag zwetend door de jungle hebben gerend kwamen we aan op de plek waar we gingen slapen. Het enige leuke aan deze trekking was dat hier een heerlijk verfrissend watertje was om in te zwemmen. Avonds nog wat rijstwijntjes (soort whiskey) gedronken en toen in onze hangmatjes onder de sterren in slaap gevallen. De volgende dag begon hetzelfde liedje weer opnieuw. Onze flessen water waren nu gevuld met lauwe thee gemaakt met water uit het meertje. Tja je hoort het wel aan onze toon. Het was niet helemaal ons ding en heel de 2e dag sleepten we ons er doorheen door te denken aan ons koude biertje bij thuiskomst. Totaal opbrengst: mooie planten, bloemen, bomen 0, dieren: muggen, rode mieren en vlinder. Avonds hebben we onszelf verwend met lekker veel koude drankjes, met de puppy hondjes bij het guesthouse gespeeld en met dina (15 jarig grappig kereltje die ook in het guesthouse werkt) gekeet. Om 21 uur gingen bij ons de lampjes uit...

De volgende dag zijn we met de minibus de cambodjaanse grens met Laos overgegaan naar Don Det. Dit is 1 van de 4000 islands in de mekong. Maar hier de volgende keer meer over. We hopen dat iedereen het goed maakt in Nederland dan genieten wij hier nog even van onze laatste weken vakantie ;).

Groetjes en kusjes vanuit Laos!

Daan en Marleen